تو را به حرمت مادرت زهرا بیا
ای نازنین !
زیباترین !
مهربان ترین !
به بدی ما نگاه نکن .
به روسیاهی و غفلت ما منگر .
به قصور و تقصیر خویش اذعان داریم .
به خطاها و گناهان خویش معترفیم . در حق تو بسیار جفا کردیم .
به عهد و پیمانی که با تو بسته بودیم وفادار نماندیم . به پیام ها و فرموده هایت بی اعتنا مانده و برای فرجت دعا نکردیم .
آری!ما تو را به دوردست ها تبعی کرده ایم . ما تو را مقیم دیار غربت نموده ایم اعمال ماست که تو را این چنین پرده نشین ساخته است .
این ماییم که بارها قلب مهربانت را شکسته و اشک چشمت را جاری ساخته ایم .
شیطان ما را از شما دور ساخته است . او سوگند خورده بود که ما را از شما جدا کند و کرد .
حال که سرافکنده و پشیمانیم ،به ما رحم کن . بزرگوار تر از آنی که از ما روی برگردانی . کریم تر از آنی که ما را نبخشی .
بیا و ما را از اسارت شیطان بیرون بیاور .دنیا بدون شما صفایی ندارد . آنقدر تنگ و تاریک گردیده که گویا نفس کشیدن درآن نیز برای ما سخت و دشوار گردیده است .
بیا و ما را از این سرگردانی و حیرت خلاص کن . بیا و با آمدنت بهشت موعود را به ما ارزانی دار .مگر نه این که خداوند شما را پناه بندگان و یاور ستم دیدگان قرار داده آست .
ما نیز ستم دیده ایم و البته معترف که با غفلت از یاد شما از خویشتن نیز ستم کردیم و اگر با این همه اقرار و اعتراف و طلب عفو و بخشش باز هم شایسته ی عنایت و مرحمت شما نیستیم متوسل به راهی می شویم که از خود شما فرا گرفته ایم و آن هم شفیع قرار دادن آن عزیزی که با شنیدن
نامش دل آن آل الله(ع)میلرزد:
تو را به حرمت مادرت زهرا بیا ،یا مهدی!